İnsanın gelişiminde en zor geçirdiği zaman ergenliktir dimi aynı fikirdeyiz. Burdan bize zorbaca davranan ve gülenlere söylüyorum sizce böyle bir durumda bize gülmek ve insan yerine koymamak akıllıca bir çözüm mü? yani sen öyle yapınca ben değişiyor muyum? bence hayır.Biz hem kendimiz hem siz hemde ailemizle cebelleşiyoruz ve sizin bile tahmin edemeyeceğiniz derecede sorunlarla ama ben kime anlatıyorum.Biz kişiliğimizi oturtmaya çalışırken kafamızdan “ben niye diğerleri gibi değilim”yada “olamıyorum” gibi cevabını bulamadığımız sorularla uğraşıyoruz.Ailemizin değişmeyeceği halde tuhaf kararlar alması,psikologa götürmesi ile uğraşıyoruz.Saçma bide anlamsız.

kendin olmadığın zaman içinde bir şeylerin eksik olduğunu düşünürsün öyle hissedersin .İnsanların senin hakkında farklı düşünmemeleri için bunu sır olarak saklarsın ama er yada geç ailen öğrenir bunu engelleyemezsin.sana kızarlar, aslında iki nedeni vardır .Bir onlara söylememenden dolayı iki her insan ve ebeveyn gibi onlarda hayal kurarlar karşılıklı bir şekilde ama hayaller yıkılınca farklı tepkiler verilir.Beynimizde aynı olayı gerçekleştiririz ama tepkilerimiz farlı olur her zaman.Bunun yüzünden yani sonuç sen ve  senin hayallerin bu kadar bunlar önemlidir.Kendiniz olmak için başkasının ne diyeceğini takmayın.Unutmayın sıkıntınız içinizi dökünce kendin gibi davranınca biter.Bana öyle geldi.